به مین مهمان خوشامد می گویم  
 

فرهنگستان

خانه اميد
بايگانی
نامه رسان
 
 

جنون قافيه

 
۱۳۸٤/۱/٢٤

من... از جنون قافيه يک گام پيشتر

با چشمهای آتشی از خويش خويشتر

فرهاد نيستم لب شيرين طلب کنم

از تيشهء تو زخم دلم بيش و بيشتر

آماده ام، نمک بيار و به زخم دلم بپاش

هرگز رقيب چشم نشد نيشِ نيشتر

يا آيه آيه التماس غزل را بخوان برو

يا سوره سوره زخم نزن، ريش... ريشتر

                             من ماتِ

                                       ماتِ

                                              ماتِ ...

                                                       توام

                                                       پس چه حاجت است،

دائم تلاش می کنی، بکنی کيش و کيشتر؟

 ****************

بعد از تحرير: سه رباعی از جناب خيام جايی خواندم و اين رباعی زاده شد. اول رباعی خودم بعد هم رباعيهای جناب خيام:

فرهنگستان:

از آمدنت مقصد والايی داشت

زان سرو ترا دامن اين باغ بکاشت

از علم و عمل بار بگير ای گل عشق

از حيرت و جهل پرده بايد برداشت

****

حضرت خيام:

هرچند که رنگ و روی زيباست مــرا

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خـــــاک

نقاش ازل بهر چه آراســــت مـــــرا

***************

آورد به اضطــــرارم اول بـــوجــــود

جز حيرتم از حيـــات چيـــزی نفزود

رفتيم به اکـــراه و ندانيم چــــه بود

زين آمدن و بودن و رفتن مقصـــــود

***************

از آمدنم نبود گردون را ســـــــــــود

وز رفتن من جاه و  جلالش نفــــزود

وز هيچکسی نيز دو گوشــم نشنود

کين آمدن و رفتنم از بهر چــــه بود !

Farhang
 

 
آرم

.: کتابشناسی و تاريخ ادبيات فرهنگستان .:.

.: خلوت دیدار .:.


.: بيرنگ .:.

.: بيرنگ سابق .:.